Giewont (1875 m n.p.m.) to "święta" góra dla górali i większości Polaków. Jest to góra symbol, zarys szczytu z charakterystycznym krzyżem znany przez wszystkich Polaków od małego. Pierwszego udokumentowanego wejścia dokonali Franciszek Herbicha wraz z Aleksandrem Zawadzkim w 1830 roku. W zimie pierwszym zdobywcą był Mariusz Zaruski wraz z pięcioosobową grupą w 1904 roku. Północną stromą ścianę zdobyto w roku 1906, zimą dopiero w 1956 roku. Przełomowy w historii Giewontu był rok 1901. Z okazji nadejścia nowego stulecia na szczycie ustawiono żelazny krzyż o wysokości 17 m (15 m części zewnętrznej). Od tamtej pory wierzchołek stał się celem pielgrzymek. Patrzący na Giewont górale z Zakopanego dopatrywali się w wyglądzie postaci rycerza, który jak opiewa legenda czeka na znak by powstać w obronie ojczyzny. Grzbiet Giewontu rozciąga się na długość blisko 3 km, można w nim wyróżnić trzy części: od wschodu Długi Giewont (1867 m n.p.m.), oddzielony Przełęczą Szczerba główny wierzchołek (1875 m n.p.m.) i na końcu Mały Giewont (1728 m n.p.m.).